خبرگزاری میراث فرهنگی ـ گردشگری ـ گذر هر از گاهی میهمانان خاصه بانک ملی سبب شده زیبائیهای منحصر به‌فرد خانه سردار اسعد بختیاری نمایش عام نیابد. خانه سردار اسعد بختیاری اکنون در اختیار بانک ملی ایران است و این بانک موزه خصوصی خود را در آن دایر کرده و هیچ مجوزی هم برای بازدید علاقمندان از آن مجموعه نمی‌دهد.


خبرگزاری میراث فرهنگی ـ گردشگری ـ گذر هر از گاهی میهمانان خاصه بانک ملی سبب شده زیبائیهای منحصر به‌فرد خانه سردار اسعد بختیاری نمایش عام نیابد. خانه سردار اسعد بختیاری اکنون در اختیار بانک ملی ایران است و این بانک موزه خصوصی خود را در آن دایر کرده و هیچ مجوزی هم برای بازدید علاقمندان از آن مجموعه نمی‌دهد.
موزه اختصاصی بانک ملی ایران از ممنوعه‌های گردشگری استان تهران است و امکان بازدید عمومی ندارد. پیش از این پیکان انتقادها به سوی مجموعه بانک ملی بود که این امکان را از گردشگران سلب کرده است. اما مسئول موزه بانک ملی گفت که مدیریت حفاظت ساختمان موزه در اختیار سازمان میراث فرهنگی است و سازمان هم اجازه بازدید از آنرا نمی‌دهد.
زمانی، مسئول دایره موزه در مجوعه بانک ملی در پاسخ به سوال CHN مبنی بر اینکه چرا موزه بانک ملی چرا بازدید عمومی ندارد، گفت: «بازدید عمومی که سهل است، برای همکاران بانک هم امکان بازدید ندارد. به دلیل اینکه ساختمان موزه زیر نظر و تحت حفاظت سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است و سازمان نیز برای حفاظت از ساختمان موزه، اجازه بازدید از موزه را نمی‌دهد.»
این اظهارات زمانی در حالی بیان می‌شود که در تهران خانه‌های ارزشمندتری نسبت به خانه سردار اسعد بختیاری وجود دارند که گردشگران از آنها بازدید کرده و دچار آسیب هم نمی‌شوند. مسئول دایره موزه در مجوعه بانک ملی در این باره تصریح کرد: «کاملا حق باشماست. اما برای این یک مورد خاص چنین تمهیداتی در نظر گرفته شده است. حتی بانک وقتی قصد دارد میهمانان خارجی خود را برای بازدید موزه ببرد، باید نامه‌نگاری بسیاری با سازمان میراث فرهنگی کند تا این امکان فراهم شود.»
وی در پاسخ به اینکه، یعنی سازمان میراث فرهنگی اجازه بازدید از موزه بانک ملی را به مدیران بانک ملی نمی‌دهد، اظهار داشت: «نظارت و مدیریت ساختمان موزه در اختیار سازمان میراث فرهنگی است و از نظر مکانی چون در مجموعه بانک ملی واقع شده، مدیریت موزه مشترک است. با این حال اجازه بازدید عمومی را باید سازمان میراث فرهنگی بدهد که تاکنون نداده است.»
زمانی یادآور شد: «یک مجموعه باید حائز شرایط خاصی باشد که عنوان موزه بر آن اطلاق شود. اما موزه بانک ملی حائز چنین شرایطی نیست تنها یک سری اشیا نفیس متعلق به بانک در آن نگهداری می‌شود که در مواقع خاص مانند سالگرد بانک به نمایش گذاشته می‌شود.»
مسئول دایره موزه در مجوعه بانک ملی در پاسخ به اینکه اگر سازمان میراث فرهنگی اجازه بازدید عمومی از موزه را بدهد آیا بانک ملی موافقت می‌کند، گفت: «من نمی‌توانم جواب این سوال را بدهم.»
به گزارش CHN موزه اختصاصی بانک ملی در محل خانه سردار اسعد بختیاری واقع است که بخشی از حافظه تاریخی تهران معاصر است. در سال 1291 شمسی به هزینه جعفر قلی خان بختیاری (سردار اسعد سوم) ، در ضلع شمال غربی میدان توپخانه در کوچه باغ ایلخانی که بعد ها خیابان علاء الدوله نام گرفت یکی از زیباترین خانه های مسکونی تهران ساخته شد .
کوچه باغ ایلخانی با کف سنگ فرش و کناره های درخت کاری شده محل سکونت بسیاری از درباریان قاجار و سفرای خارجی بود. بعد از تغییراتی که در اجرای طرح توسعه شهری مبتنی بر استقرار نظام مدنی که بین سالهای 1299 تا 1320 شکل گرفت خیابان علاء الدوله به خیابان فردوسی نام گذاری شد . این بنا بسیار نمودی از ذوق و هنر معماری اواخر دوره قاجاریه است و در سالهای اخیر توسط سازمان میراث فرهنگی کشور مرمت شد و به عنوان یک اثر ملی به ثبت رسید.
طی ساخت و سازهای که در سال 1307 در خیابان فردوسی انجام گرفت ، بنای صندوق پس‌انداز ملی و دیگر بناهای ادارات مرکزی بانک ملی ساخته شد. بنای مذکور که در داخل این مجموعه وافع شده بود توسط بانک ملی ایران خریداری و مورد استفاده های گوناگون قرار گرفت. از آن جمله است : دایره فلاحت و کشاورزی- باشگاه ورزشی ، محل پذیرایی از میهمانان ، کتابخانه و ... تا اینکه بانک ملی بر آن شد با به نمایش گذاشتن پیشکش ها و هدایای نفیسی که به مناسبت پنجاهمین سال تاسیس بانک ملی ایران در بیستم شهریور ماه 1357 از بانک های سراسر جهان به بانک ملی ایران فرستاده شده است این بنا را به موزه بانک ملی ایران تغییر کاربری دهد. اما موزه، موزه نه برای استفاده عام که موزه‌ای خصوصی شد که تنها میهمانان بانک ملی امکان بازدید از آنرا دارند.
زمانی، مسئول موزه اختصاصی بانک ملی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه چنانچه این موزه برای عموم بازگشایی شود، آیا می‌تواند فرصتی برای معرفی تاریخچه بانکداری در ایران باشد؟ گفت: «نمی‌دانم.»