در سالهای اخیر جهانگردی به عنوان صنعتی سودآور و اشتغال زا شناخته شده است. ایران نیز با دارا بودن جاذبه های جهانگردی متنوع و بسیار ، پتانسیل توسعه جهانگردی را به خوبی دارا می باشد. البته برای دستیابی به توسعه پایدار و موفق توریسم در ایران ، برنامه ریزی دقیق ، اجراء سیستماتیک برنامه ها و مدیریت اثر بخش ضروری است.

بدین منظور، رساله حاضر سعی دارد مسایل و نقاط ضعف برنامه های توسعه توریسم در ایران ( بعد از جنگ ایران و عراق ) را بشناسد و نیز تئوری Stakeholders را در طول تجزیه و تحلیل چهار برنامه توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور دنبال می کند.

 

نتیجه این تجزیه و تحلیل نشان می دهد که در سیاست گذاری و برنامه ریزی توسعه توریسم در ایران ، این تئوری در نظر گرفته نشده و همین امر سبب بروز مشکلات و کاستی های برنامه شده است.

از آنجا که صنعت جهانگردی، صنعتی دارای اتکای متقابل و هم وابسته می باشد ، همکاری و همیاری بین دولت و دیگر عناصر موثر در توسعه پایدار آن در ایران، ضروری و اجتناب ناپذیر است.

این تحقیق ، پیشنهاداتی را برای بهبود وضع موجود توریسم در ایران مطرح می کند. بطور مثال انتصاب یک نماینده از طرف سازمان ایرانگردی و جهانگردی کشور در تمام وزارت خانه ها و سازمانهای وابسته می تواند وسیله هماهنگی و همکاری لازم بین این وزارتخانه ها برای توسعه توریسم پایدار در ایران باشد.